Van schminktafel naar operatietafel, en terug
Ingrid Breugelmans (37) is niet iemand die stilzit. Als eigenaresse van Sokkertantes geeft ze schminkcursussen, runt ze een schminkwinkel en heeft ze een jaarcursus waar je een jaar van tevoren voor moet inschrijven. Tijdens de vastelaovend (carnaval) draait ze tachtig uur per week. Creatief, kleurrijk, chaotisch; ze zou het zelf zo omschrijven. Saai beige past niet in haar vocabulaire. En toch werd ze uiteindelijk midden in de kleurrijkste week van het jaar, de vastelaovend, geopereerd.
Het begon sluipend. Vijf, zes jaar geleden merkte Ingrid steeds vaker dat ze dingen uit haar hand liet vallen. Geen pijn, maar haar rechterhand deed gewoon niet meer wat ze wilde. En de laatste drie jaar viel haar iets op dat haar echt zorgen begon te maken: haar duim en wijsvinger werden smaller. “De spier was voor mijn gevoel opeens weg,” zegt ze. “In vergelijking met mijn linkerhand zag ik het gewoon een gat ontstaan.”
Iets klopte niet… maar wat?
Ze ging naar de neuroloog. Er werden scans en foto’s gemaakt, maar er was weinig te vinden. In maart 2025 werd ze doorgestuurd naar het Radboud in Nijmegen. Wachten. In november 2025 mocht ze daar langskomen, en binnen vijf minuten na aankomst had ze eindelijk een naam voor wat er al jaren speelde: TOS.
Thoracic Outlet Syndroom is een vernauwing in het schoudergebied waarbij zenuwen bekneld raken. De uitval in haar hand, de verdwenen spiermassa: het klopte allemaal. “Ik was vooral heel erg blij dat er eindelijk duidelijkheid was. Dat er opeens een naam was voor wat er aan de hand was, en dat er iets aan gedaan kon worden.”
Kak… dat is vastelaoves dinsdag!
In Nijmegen was meteen duidelijk: dit kon geen jaar meer wachten. Met spoed werd contact opgenomen met het Catharina Ziekenhuis in Eindhoven. Halverwege januari 2026 werd Ingrid gebeld voor een intake. De woensdag voor de vastelaovend, de drukste dag in de winkel, moest ze naar Eindhoven. De intake verliep goed en ze hoorde dat ze over drie tot vier weken zou worden opgeroepen. Prima, dacht ze. Dan kan ik de vastelaovend nog even volle bak meepikken.
De dag erna ging de telefoon.
“Ze zeiden: je wordt 17 februari geopereerd. Toen dacht ik: kak, dat is vastelaoves dinsdag!” Ze vroeg nog of het ook donderdag of vrijdag erna kon. Helaas. In vijf dagen tijd moest er van alles geregeld worden zoals een ziekenhuisbed thuis, want ze moest zittend slapen, en dat midden in de drukste periode van het jaar.
Maar Ingrid is Ingrid. Ze heeft de vastelaovend gevierd tot en met de zondag. Vol gas, zoals gewoonlijk. Maandag zat ze in haar vastelaovespekske aan de keukentafel, keek om zich heen, en dacht: dit gaat hem niet worden. Ze ruimde op, stuurde haar vrienden en familie een berichtje dat de vastelaovend voorbij was voor haar en maakte zich klaar voor de operatie die de volgende dag zou plaatsvinden. “Toen kwamen ook de spanning en de emoties pas echt binnen. Maar ook een stukje berusting, eindelijk wordt er iets gedaan.”
Meer dan verwacht
De operatie was zwaarder dan vooraf gedacht. Bij een TOS-operatie wordt de oorzaak van de zenuwbeknelling weggenomen, maar hoeveel er precies verwijderd wordt, dat verschilt per patiënt. Bij Ingrid werden twee ribben verwijderd: een halsrib die ze teveel had en die de TOS veroorzaakte, en de eerste rib eronder. Een spier werd verwijderd en een andere spier werd doorgehaald samen met een pees. “Ze zeiden dat die spier zo kort en stijf was geworden, dat het duidelijk was dat ik al heel lang aan het compenseren was. Zoiets hadden ze nog niet vaak gezien.”
De artsen waren eerlijk: ze konden niet garanderen of gevoel en kracht zouden terugkomen. De operatie was erop gericht te behouden wat er nog was en dus verdere achteruitgang voorkomen, zodat Ingrid haar werk kon blijven doen. “Alles wat verbeterde was mooi meegenomen. Ik had me er al op ingesteld dat het zo zou blijven als het was.”
Het werd gelukkig beter. Al vrij snel na de operatie merkte ze dat de spier bij haar duim terugkwam. “Dat gat was opeens minder. En Guus bevestigde ook dat er na de operatie meer spier zat.” Het is geen standaard uitkomst na een TOS-operatie, dat weet Ingrid maar al te goed. Maar het geeft haar iets terug wat ze al jaren miste.
De kleinste nuances tellen het hardst mee
Na de operatie mocht ze drie weken vrijwel niets doen. Arm in de sling, Netflix, Videoland, boekjes lezen. “Ik kan nu geen sudoku of boek meer zien,” lacht ze. Daarna langzaam opbouwen, altijd binnen strakke grenzen. Geen gewicht, geen pijn, alles met volle aandacht.
Vanuit het ziekenhuis werd ze doorverwezen naar fysiotherapeute Guus bij RoerMotion voor de revalidatie, de arts in Nijmegen kende de praktijk. “Die zei meteen: oh, dan heb je geluk, want Guus is de expert op dit gebied.” Ingrid kende de praktijk al vanwege een eerder traject bij Bart. Nu begeleidt Guus haar revalidatie na de TOS-operatie.
“Bij TOS mag je heel veel niet, en de lijst van wat niet mag is véél langer dan wat wel mag. Guus is daarin gespecialiseerd en kan binnen die kaders toch de goede kant op sturen. En het gaat om de schouder; dat is een klein gebied, en de verschillen zitten in hele kleine nuances. Juist die nuances zien en voelen, dat kan Guus heel erg goed. Dat maakt het voor mij heel waardevol.”
Bewegen op een nieuwe manier
Nu, drie maanden na de operatie, zit Ingrid op de plek waar ze moet zijn. De sling is af, al draagt ze hem soms nog uit voorzorg om zichzelf te beperken. De cursussen draaien intussen door dankzij een aantal vaste dames die haar bedrijf opvangen, aan volledig terugkeren is voorlopig nog niet te denken. En daar zit nu juist de uitdaging.
“Ik beweeg al 38 jaar op de manier zoals ik beweeg. En ik merk hoe hardnekkig die patronen zijn. Hoe snel je terugschiet in het bewegen op de oude manier, omdat dat gewoon het makkelijkste is.” De schouder zit regelmatig vast, een signaal dat ze te snel teruggrijpt naar oud gedrag. Het bewust zijn daarover, dat is nu het echte herstelwerk.
Haar doel is niet per se terugkeren naar hoe het was. “Ik wil terug naar de functionaliteit die ik had, maar niet naar de beweegpatronen. Want die hebben er mede voor gezorgd dat ik deze operatie moest ondergaan. Ik wil niet nog een keer op deze tafel liggen.”
Zichtbaarheid voor wat onzichtbaar is
Ingrid deelt haar traject openlijk op sociale media. Niet alleen voor haar klanten en cursisten, maar ook omdat TOS zo onbekend is. “Stiekem komt het best vaak voor. Maar de meeste mensen komen er eerder achter omdat ze pijn hebben. Ik had geen pijn, nooit. En als je een vragenlijst krijgt van de artsen is negen van de tien keer de eerste vraag: heb jij pijn? Die had ik niet. Had ik dat maar.”
Dat maakte de diagnose extra lastig. Geen pijn, wel uitval. Geen zichtbare afwijkingen op de eerste scans, wel een hand die langzaam haar werk verloor. “Als iemand door mijn berichten actie onderneemt en hulp zoekt, is het al de moeite waard. Dat ik zo iets kan bijdragen, dat vind ik mooi.”
En aan mensen in haar omgeving die denken dat het allemaal wel meevalt nu de sling af is, heeft ze ook iets te zeggen: “Denk na voordat je wat zegt. Dat jij niks ziet betekent niet dat er ook niks is. Er is heel veel aan je lijf gesleuteld. Je lijf heeft tijd nodig én jijzelf ook, om op een nieuwe manier met je lichaam om te gaan.”
Heb geduld. Wil niet te veel. “Dat zijn niet mijn sterkste eigenschappen,” geeft ze zelf toe. “Maar het is wel wat het is.” Want uiteindelijk is Ingrid nog steeds Ingrid. De cursussen draaien weer, de winkel staat er, en vastelaovend 2027 komt er gewoon aan. Alleen beweegt ze er naartoe op een manier die haar lijf dit keer bij kan houden.
We willen Ingrid hartelijk bedanken voor haar kleurrijke verhaal! Wil jij ook je verhaal of ervaring delen en daarmee anderen mensen helpen? Laat het ons weten via communicatie@roermotion.nl
