Leven tussen kracht en kwetsbaarheid
Toen Renée Brouwers (44) op haar 24e een black-out kreeg in de auto, had ze geen idee dat het haar leven voorgoed zou veranderen. De diagnose MS volgde snel. “Ik dacht dat het niks ernstigs was. Mijn volwassen leven begon net.” Twintig jaar later is ze moeder van vier kinderen en gaat ze dagelijks om met de uitdagingen van haar ziekte; met humor, doorzettingsvermogen en de hulp van haar fysiotherapeute Guus.
Renée’s verhaal is er een van vallen en opstaan, van frustratie én van hoop. MS beïnvloedt elk aspect van haar leven, maar ze weigert zich er volledig door te laten bepalen. Met vier kinderen, een man die haar onvoorwaardelijk steunt en een gezonde dosis zelfspot, laat ze zien hoe krachtig het is om jezelf niet te verliezen in een diagnose. Haar verhaal is openhartig, hoopvol en herkenbaar voor iedereen die met beperkingen leert leven, op wat voor manier dan ook.
Van volle vaart naar stilstand
Ze weet de datum nog precies. Op 31 oktober 2005 kreeg Renée de diagnose MS. Na een black-out en gevoelloosheid in haar gezicht volgden MRI-scans, een lumbaalpunctie en een duidelijke conclusie. “Ik werkte 40 uur, deed een opleiding naast mijn werk… en ineens was alles anders.” Daarna volgde een periode vol onzekerheid en vragen. Medicatie werkte niet goed, haar zicht liet haar in de steek, en stress maakte alles erger. “Ik zat thuis, moe, ziek, en wist even niet meer hoe verder. Alles wat ik had opgebouwd, stond ineens op losse schroeven.”
Liefde als fundament
Toch waren er ook lichtpunten. In 2007 trouwde ze met haar grote liefde Roy, met wie ze al voor de diagnose samenwoonde. Datzelfde jaar werd ze zwanger van hun eerste kind. Vanaf dat moment ging het stukken beter. Hun gezin groeide later uit tot vier kinderen. Renée vertelt: “Roy is mijn rots. Hij ziet niet de rolstoel, maar mij. We lachen veel, ook met zwarte humor. Daar moet je tegen kunnen.”
Een nieuw begin bij Guus
Toen Renée serieuze blaasproblemen kreeg, werd ze door de MS-verpleegkundige uit het Laurentius Ziekenhuis Roermond doorverwezen naar fysiotherapeute Guus, die aangesloten is bij MS-Zorg Nederland. “RoerMotion was dichtbij, dus kwam ik bij Guus terecht. Dat was in 2019, en sindsdien wil ik nergens anders heen.” Guus begeleidt haar niet alleen fysiek, maar helpt haar ook mentaal. “Ze kijkt breder dan alleen het lijf. Ze begrijpt dat stress ook van invloed is, het is meteen zichtbaar in mijn beweging. Ze geeft me praktische tips, stelt de juiste vragen. Ze is zó waardevol voor me.”
Renée is perfectionistisch, een eigenschap die ze van huis uit meekreeg. “Mijn ouders streken alle kleding voor mij omdat het me zelf niet meer lukte. Tot Guus zei: ‘Vouwen is ook prima, en dat kun je zelf.’ Nu vouw ik alles zelf. Dat geeft me zelfstandigheid.” De rolstoel accepteren vond ze lastig, net als het gebruik van een rollator.
Toch leert ze dat hulpmiddelen vrijheid geven, geen zwakte. “Ik leer hulpmiddelen waarderen omdat ze me helpen. Het accepteren van de diagnose is iets anders, dus blijf ik altijd zoeken naar verbetering. Maar accepteren dat ik hulp nodig heb, daar groei ik in.’’
Kleine stappen, groot geluk
Inmiddels focust Renée zich op wat wél kan. Ze leest boeken, vooral over Primal Trust en de boeken van Dr. Joe Dispenza, die haar helpen om haar brein en lichaam opnieuw te kalibreren. Zelfstandigheid is voor haar een dagelijks zoeken: de wil om het zelf te doen, de noodzaak om hulp te aanvaarden. “Koken lukt niet meer. Naar het toilet kost moeite. Maar ik bén er nog. En ik leer opnieuw wat genoeg is en ik geniet.’’
De balans tussen streng en zacht
Voeding, ontspanning, grenzen – Renée zoekt voortdurend naar balans. “Ik was streng voor mezelf: glutenvrij, vegan, alles. Totdat Guus zei: ‘Je mag ook weleens een koekje.’” Dat inzicht werkt door. “Ik at een tompouce en vroeg mezelf: was het lekker? Ja. Ben ik er dood van gegaan? Nee. Heb ik er veel last van gehad? Nee. Zit ik nog steeds in een rolstoel? Ja. Maar daar kan die tompouce ook niets aan doen. Haha! Soms moet je gewoon even genieten.”
Renée wil anderen met dezelfde diagnose meegeven dat het mag schuren. “Je mag best bij de pakken neerzitten, maar blijf er niet in hangen. Zoek hulp, kijk wat wél kan. Geef nooit op. En ga naar Guus!”
We willen Renée bedanken voor het inspirerende verhaal en tips! Wil jij ook je verhaal delen en daarmee anderen mensen helpen? Laat het ons weten via communicatie@roermotion.nl
