Van zwart-wit naar kleur
Toen Bien van Garling (66) op haar 38e ineens haar been niet meer kon bewegen, leek haar wereld in te storten. De diagnose MS voelde als een eindstation, vertelt ze: “Ik zag overal rolstoelen. Ik dacht: het is klaar.” Maar bijna dertig jaar later is Bien nog altijd volop in beweging: als moeder, oma, vrijwilliger én optimist. Haar verhaal laat zien wat er mogelijk is met veerkracht, humor en de juiste begeleiding.
Bien is moeder, oma van vier kleinkinderen, vrijwilliger, overblijfmoeder en altijd in beweging. Ze woont samen met haar man en hun hondje en is, zoals ze zelf zegt, “altijd op zoek naar een beetje reuring in de week.” Drie dagen per week is ze overblijfmoederop basisschool De Brink, op dinsdagmiddag vrijwilliger bij Roncalli, en vaak oppasoma voor haar eigen kleinkinderen in de middag. “Ik moet ergens heen kunnen, ergens verwacht worden. Corona vond ik verschrikkelijk! Nergens heen kunnen? Dan zak ik echt in.”
Een leven met MS
Bien leeft al 28 jaar met MS. De eerste klachten begonnen toen ze op haar 38e ineens haar been niet meer goed kon gebruiken. Het verslechterde razendsnel en door een mislukte ruggenprik volgde een ziekenhuisopname en verdere onderzoeken. De diagnose kwam keihard binnen. “Ik zag overal rolstoelen. Ik dacht: het is klaar terwijl ik nog achter mijn kleinkinderen wil aan kunnen rennen!
De juiste begeleiding
Via de huisarts kwam Bien bij Guus van RoerMotion (toen nog Fysiotherapie Panken) terecht. Ze herinnert zich niet precies hoe, maar weet nog goed dat ze zich er meteen op haar plek voelde. “Er was altijd wel iets… Mijn nek, mijn benen, migraine… En wat op dat moment het meeste opspeelde, werd aangepakt. De kleine APK’tjes van Guus helpen echt. En als ze het niet weet, dan zegt ze dat ook. Dat geeft vertrouwen.”
De band met Guus is bijzonder. “Ik heb (samen met mijn dochter) op haar kinderen gepast. We kennen elkaar echt. Maar dat geldt eigenlijk voor het hele team. Ze luisteren allemaal, je mag alles vragen.”
Met sportfysiotherapeut Bart werkte Bien aan haar conditie. “Hij is van het aanpakken! Minuut dit, minuut dat – maar het werkte wel. Hij heeft me echt een eind omhoog geholpen. Alleen ja, toen kwam corona…” De coronapandemie gooide roet in het eten, maar Bien liet zich niet uit het veld slaan. Ze bleef bewegen, liep dagelijks vijf kilometer en pikte haar behandeling later weer op. Ook bij Jona, die haar nu helpt om bepaalde bewegingen te compenseren. “En bij Gerke kwam ik terecht toen ik mijn pols had gebroken. Allemaal zijn ze even fijn.”
Terugkijken met trots
Als ze terugkijkt op de afgelopen jaren, is Bien vooral trots op haar herstel. “Van huilend in bed, doodsbang voor de rolstoel, naar gewoon leven. Spelen met de kleinkinderen, actief blijven, dingen ondernemen. Ja, ik kan er niet meer achteraan rennen; maar dat hoort ook bij de leeftijd.” Ze merkt wel dat haar belastbaarheid verandert. “Tijdens de coronaperiode liep ik elke dag vijf kilometer, nu twijfel ik of ik dat nog haal. Maar ouderdom komt ook met gebreken. Krakende wagens lopen het langst, zeg ik altijd.”
Bien dacht lang dat ze haar 65e verjaardag niet zou halen, maar nu, op haar 66e, leeft ze met volle teugen. Ze blijft overblijfmoeder, oppasoma en vrijwilliger. “Ik vind het heerlijk om met kinderen bezig te zijn. Want wat moet ik thuis op de bank doen?” zegt ze met een glimlach.
Samen kom je er sterker uit
Aan mensen die net de diagnose MS krijgen, wil ze vooral haar verhaal vertellen. “Zodat ze hopelijk iets meenemen. Het eerste jaar is het zwaarst, je weet niet wat er komt. Maar je kunt er echt goed mee leven. En als het toch ooit slechter wordt, dan weet ik: ik kom er sterker uit – samen.”
We willen Bien enorm bedanken voor het delen van haar verhaal en tips. Wil jij ook je verhaal delen en daarmee anderen mensen helpen? Laat het ons weten via communicatie@roermotion.nl
