Vrijheid is blijven bewegen
Marjo Smeets (71) was jarenlang een vaste waarde op het handbalveld, speelde bij SWIFT op het hoogste niveau en speelde zelfs met het nationaal team. Maar vandaag de dag is Marjo vooral dankbaar dat ze nog steeds kan bewegen. “Fysiotherapie helpt me elke dag een stap verder. Letterlijk. Zonder Guus en Bart had ik nu misschien in een rolstoel gezeten.”
Ze heeft haar leven lang bewogen – letterlijk en figuurlijk. Opgegroeid in de bakkerij van haar ouders in Roggel, vond ze haar ware vrijheid pas toen ze het handbal ontdekte. Ze schopte het tot de top, met wedstrijden op nationaal en internationaal niveau, maar moest afscheid nemen van die sportieve piek vanwege hardnekkige blessures. Nu komt ze nog altijd trouw naar Fysiotherapie Panken voor wat ze zelf haar “APK-keuring” noemt. Niet omdat ze achterom kijkt, maar juist om fit vooruit te kunnen. “Ik moet een doel hebben. Als ik niet beweeg, word ik onrustig.”
Een sportleven vol keuzes
Marjo werkte in de winkel en bakkerij van haar ouders tot haar vader ziek werd en ze dubbele diensten moest draaien. “In de winkel staan, met de auto rondrijden én handballen… het werd teveel.” In 1975 nam ze een besluit: ze stopte met werken in de winkel om zich volledig op het handbal te kunnen richten. Eerst in Roggel, later bij Swift in Roermond. “Daar kwam ik in contact met meneer Gerris. En toen ik bij eenmaal bij Swift terechtkwam, ben ik nooit meer weggegaan.”
In datzelfde jaar vond ze passend werk bij Nunhems Zaden, als laborante op het kwaliteitslab. “Een kantoorbaan is niks voor mij, maar dit was beweeglijk werk. En het paste perfect bij het handbal: vaste uren, een duidelijk ritme en ruimte voor trainingen en wedstrijden.”
Ruim tien jaar lang combineerde Marjo werk met topsport. Ze trainde drie keer per week, speelde in het weekend wedstrijden en was zelfs vijf jaar actief in het nationale team. “Alles draaide om sport. Werken, thuiskomen, koken, trainen; dat was mijn leven. Sociale dingen of daten? Daar was nauwelijks ruimte voor.”
In datzelfde jaar vond ze passend werk bij Nunhems Zaden, als laborante op het kwaliteitslab. “Een kantoorbaan is niks voor mij, maar dit was beweeglijk werk. En het paste perfect bij het handbal: vaste uren, een duidelijk ritme en ruimte voor trainingen en wedstrijden.”
Ruim tien jaar lang combineerde Marjo werk met topsport. Ze trainde drie keer per week, speelde in het weekend wedstrijden en was zelfs vijf jaar actief in het nationale team. “Alles draaide om sport. Werken, thuiskomen, koken, trainen; dat was mijn leven. Sociale dingen of daten? Daar was nauwelijks ruimte voor.”
Het harde stoppen
Na tien jaar handbal op hoog niveau moest Marjo noodgedwongen stoppen. Haar lijf protesteerde; de blessures bleven zich opstapelen. “James, de oud-compagnon van Guus, adviseerde me te stoppen. Ze waren bang dat ik in een rolstoel zou belanden als ik doorging. Mentaal was dat enorm zwaar. Ik viel in een gat.”
Omdat ze graag betrokken wilde blijven bij Swift, zocht ze samen met fysiotherapeute Guus naar een nieuwe rol. “Guus stelde voor om een sportmassagecursus te doen. Dat heb ik gedaan, maar toen ik klaar was, waren de regels bij de club veranderd, waardoor er geen plaats meer voor me was. Dat was even slikken. Maar ik heb er geen spijt van: ik heb er veel van geleerd en jarenlang zelf mijn enkel kunnen tapen.”
Van behandelen naar begeleiden
Na haar sportcarrière bleef Marjo actief. Ze ging badmintonnen, paardrijden, tennissen. ”Steeds kwam er wel weer een blessure bij, dan moest ik stoppen met die sport en iets nieuws zoeken om te blijven bewegen. Maar Guus bleef mijn steun. Ze is mijn kleine dokter,” zegt ze lachend. ”Al sinds 1993 begeleidt ze me. Eerst af en toe, nu met regelmaat.”
Guus hielp haar ook bij grote beslissingen, zoals de keuze voor een knieprothese (en later ook nog een enkelprothese). Marjo vertelt: ”Ik wilde niet. Maar op een gegeven moment vroeg Guus: ‘Wil je de komende tien jaar nog iets leuks kunnen doen?’ Toen wist ik: het moet.”
Het belang van blijven bewegen
Sinds haar pensioen in 2018 is Marjo actief als vrijwilliger in een ouderencentrum in Heythuysen. ”Ik rijd mensen met het busje en dat is echt heel leuk.” Daarnaast past ze op drie kinderen van een oud-collega. ”Die kindjes zijn geweldig. Ze slepen me erdoorheen als ik het moeilijk heb en bijvoorbeeld niet zo goed mee kan spelen.” Vertelt ze met een glimlach. Bewegen blijft haar manier om zich goed te voelen. ”Ik heb mijn oude massagetafel nog. Daar doe ik mijn oefeningen op. Soms denk ik: moet dit nou? Maar als ik wil blijven functioneren, moet ik blijven bewegen.”
Marjo wordt nu ook begeleid door fysiotherapeut Bart, met wie ze werkt aan haar herstel na de enkeloperatie. ”Bart fluit me terug als ik te snel wil. Rust nemen blijft moeilijk, want ik wordt dan onrustig. Maar dankzij de therapie krijg ik handvatten.”
Wat fysiotherapie voor haar betekent
”Ik ga altijd met een voldaan gevoel naar huis. Ik krijg rust en richting. Én ik kijk uit naar de behandelingen.” Marjo voelt zich gezien, gehoord en begrepen. ”Wat ik krijg bij RoerMotion, dat koester ik echt.” Voor wie denkt dat ouder worden gelijkstaat aan stilstand, heeft Marjo een heldere boodschap:
”Blijf luisteren naar je lichaam. Zoek goede begeleiding en beweeg!”
Of zoals ze over zichzelf zegt: ”Zelfs toen mijn voet in het gips zat, was ik met mijn armen oefeningen aan het doen. Ik moet iets dóén! Dat hoort bij mij.”
We willen Marjo heel erg bedanken voor het delen van haar verhaal. Wil jij ook je verhaal delen en daarmee anderen mensen helpen? Laat het ons weten via communicatie@roermotion.nl
