Weer terug op eigen benen
Op haar 28e scheurde haar knieschijf af tijdens haar werk. Op haar 40e bleek dat ongeluk artrose te hebben achtergelaten. En op haar 51e kon Saskia Janssen (53) niet meer dansen op het schoolgala van haar leerlingen, omdat lopen al bijna niet meer lukte. Vorig jaar kreeg ze een nieuwe knie. Nu wandelt ze weer 12 kilometer, zonder pijn.
Saskia is onderwijsondersteuner in het speciaal onderwijs in Houthem, vlakbij Valkenburg. Ze werkt met pubers tussen de 12 en 18 jaar met een dubbele beperking: verstandelijk én fysiek, met onder meer halfzijdige verlammingen, epilepsie, autisme en spierziektes. “Dat is een pittige baan”, vertelt ze. Fysiek pittig ook, en dat begon haar knie op een gegeven moment danig op te breken.
Een ongeluk met gevolgen
Het begon al op haar 28e, Saskia werkte toen in de gehandicaptenzorg en moest een agressieve cliënt fixeren. “Dat moet je eigenlijk met zijn tweeën doen, maar ik dacht: dat lukt me wel alleen.” Haar voeten bleven staan, haar lichaam draaide, en haar knieschijf schoot uit de kom. De ambulancebroeders duwden de knieschijf ter plekke terug, waarna ze zes weken met een spalk en krukken liep, gevolgd door fysiotherapie. Diezelfde periode leerde haar destijds veertien maanden oude zoon Daan lopen. “Ik met krukken en hij aan het handje. Dat was heel heftig.”
Daarna ging het jarenlang goed, tot rond haar 40e de pijn terugkeerde. Een MRI wees op artrose, ontstaan door littekenweefsel van het oude ongeluk. “De huisarts zei: leer er maar mee leven. Want ik was pas 40.” Dat deed ze en met behulp van een natuurarts kon ze nog jarenlang goed functioneren.
Tot de pijn een jaar of vier geleden weer flink toenam. Eind 2024 werd dat pijnlijk duidelijk tijdens een wandeling samen met haar vriendin het Müllerthal in Luxemburg. “Dat was voor mij echt een omkeer. Ik had alleen maar pijn en een dikke, rode, gezwollen knie. Dat was het begin van het einde.”
De druppel kwam kort daarna, tijdens een schoolgala. “Ik kon niet meer lopen, ik kon niet dansen met de kinderen. Ik stond maar een beetje te hangen omdat ik alleen maar pijn had. En als ik mijn werk niet meer kan doen, wat moet ik dan? Ik moet nog tot mijn 67e.” Ze ging naar de huisarts, werd doorverwezen, en het balletje ging razendsnel rollen.
Sneller dan verwacht
Bij Cortoclinics in Nederweert kreeg ze na de intake te horen dat ze 5 tot 8 weken zou moeten wachten. “Ik dacht nog: dat komt mooi uit, dan heb ik zes weken zomervakantie om te revalideren en kan ik na de vakantie meteen weer aan het werk.” Ze lacht erom nu: “Ik weet ook niet waarom ik dacht dat ik in zes weken tijd weer beter was.” Al na drie weken werd ze gebeld: er was een plekje vrij.
Voor de operatie ging ze naar Bart, die ze al kende van eerdere therapie. In sneltempo oefenden ze hoe ze straks met krukken moest lopen, en Bart vertelde haar wat ze kon verwachten. Op 13 juni 2025 werd ze geopereerd. “Dat was echt verschrikkelijk pijnlijk.” Ze probeerde een dagboek bij te houden. “Het is me een maandje gelukt, maar je ziet het verhaal elke dag korter worden. Op een gegeven moment staan er alleen nog getallen: hoeveel ik woog en hoeveel pijn ik had.”
Langer dan gedacht
Bart kwam de eerste week na de operatie al bij haar thuis langs. “Hij had van tevoren gezegd: schrik niet, maar na de operatie kun je niks met dat been. Het is een slagveld, die knie.” Saskia dacht dat ze in zes weken hersteld zou zijn. Het werden er negen maanden. ‘‘Ik had het onderschat. Een half jaar revalidatie blijkt heel normaal te zijn, maar dat had ik me niet gerealiseerd.’’
Bart hield haar daarbij scherp op haar eigen doelen: “Hij zei: sommige mensen krijgen op hun 80e een nieuwe knie met als doel een rondje om de kerk. Jij bent jonger, je moet nog tot je 67e werken en hebt een actief beroep. Dus moeten we harder trainen.” Op een gegeven moment stond ze te deadliften in de oefenzaal, tot verbazing van een andere oudere patiënt (met ook een nieuwe knie) die vroeg wat ze in vredesnaam mankeerde.
Het fietsen, nodig omdat haar knie 90 graden moest kunnen buigen, lukte lange tijd niet, tot fysiotherapeut Jona haar voet net iets anders op de pedalen te zetten en het zadel hoger. “Toen ging het wel. Ik stond bijna te huilen van blijdschap. Dat was het omslagpunt: ik moest het gewoon de tijd geven.” Thuis kreeg ze steun van haar vriendin Vera en van haar zoons. “Ik hoefde maar te bellen: ik word gek van het binnen zitten! En dan kwamen ze me meteen in de rolstoel zetten voor een rondje.”
Terug op het werk, terug in beweging
In september 2025 begon Saskia weer te werken, aanvankelijk op therapeutische basis van twee uur per dag. “De eerste keer zakte de moed me al in de schoenen voordat ik bij de klas was. Ik ging gewoon naast de kinderen zitten, een beetje plagen en lachen, niet productief werken, want dat ging nog niet.” Stap voor stap bouwde ze het weer op.
Inmiddels traint ze zelfstandig in de sportschool, met een lijstje oefeningen van Bart dat ze op haar telefoon heeft staan. En ze doet weer waar ze blij van wordt: samen met Vera bouwen aan hun Lego-collectie, inclusief twee minifigs die op henzelf lijken en meegaan op reis en wandeltocht (en waarvan haar eigen minifig dus ook even in een rolstoel zat).
In mei 2026 gingen Saskia en Vera terug naar het Müllerthal, voor een soort rematch met de plek waar het een jaar eerder nog zo mis ging. Ze liepen 12 kilometer, 9 daarvan zonder wandelstokken, 3 met. Zonder pijn.
“Onderschat het niet, maar doe het zeker, je krijgt er zoveel voor terug. Ik heb mijn oude leven weer helemaal terug. Het enige wat ik niet meer zo goed kan, is op mijn knieën zitten. Maar dat is niet zo erg.” Over Bart is ze onverdeeld enthousiast: “Hij heeft me het hele pakket gegeven, van looptraining tot voedingsadvies. Toen de revalidatie na een jaar stopte, dacht ik echt: hoe moet dat nu zonder hem? Je gaat er een heel jaar lang twee keer per week naartoe, dat wordt onderdeel van je leven.”
Vorig jaar stond ze nog stil aan de kant tijdens het schoolgala. Inmiddels staat ze weer overal gewoon bij: op de trap, in de sportschool, op wandeltocht. ‘‘Ik gun iedereen die twijfelt dit gevoel: weer gewoon kunnen meedoen.’’
We willen Saskia bedanken voor het delen van haar verhaal en de rondleiding door haar lego-wereld. Wil jij ook je verhaal delen en daarmee anderen helpen? Laat het ons weten via communicatie@roermotion.nl
