Met vertrouwen op weg
Anne Cox (70) is niet in één zin te vangen. “Ik ben elke dag anders,” zegt ze zelf. Ze groeide op in het dorp Asenray, omringd door familie, geborgenheid en ruimte. Die verbondenheid is haar altijd dierbaar gebleven. “Ik vind het belangrijk om te weten wie er om me heen wonen. Dat geeft veiligheid. Een praatje in de tuin, een helpende hand als dat nodig is; dat is wat voor mij telt.”
Ze woont nog altijd in Roermond, samen met haar man, kippen en een grote liefde voor tuinieren, wandelen en zingen. Haar leven kende uitdagingen, waaronder posttraumatische dystrofie, maar met hulp van fysiotherapie, haar wilskracht en haar liefde voor buiten zijn, vond ze telkens de kracht om door te gaan.
Van huismoeder tot begeleider
Anne bleef thuis voor haar kinderen. In die tijd was het heel gewoon dat vrouwen thuisbleven en de mannen buitenshuis werkten. Maar zoals ze zelf zegt: “Op een gegeven moment wringt dat. Je wilt iets meer doen, je verdienstelijk maken.” Ze ging aan de slag als activiteitenbegeleider in Camillus, eerst bij dementerende ouderen. “Het werk was gericht op veiligheid en een vertrouwde sfeer bieden. Ze zijn immers zichzelf al kwijt, dat maakt heel angstig’’. Ik begroette iemand, liep vijf minuten weg, en dan kon ik weer opnieuw beginnen.”
Na twaalf jaar maakte ze een overstap naar de revalidatieafdeling. “Fijn om te ervaren dat mensen adequaat konden reageren, je kreeg op een andere manier iets terug. En ja, breien of schilderen lijkt simpel, maar het was vooral een middel om in contact te komen; om iemand te helpen bij het verwerken van verlies of verandering.”
Klein ongeluk, grote impact
Een ogenschijnlijk onschuldig ongelukje bij het opmaken van een bed leidde tot serieuze klachten: ze stootte haar hand aan de bedrand, haar vingerkootje ging hangen en de pijn nam toe. De diagnose? Posttraumatische dystrofie. “De huisarts durfde het nauwelijks te zeggen, bang voor de gevolgen voor werk en verzekering. Toen wist ik: dit is ernstig.”
Via via kwam ze terecht bij fysiotherapeut Guus. “Ik dacht eerst nog: wat moet een fysio nou doen aan zo’n klein dingetje? Maar de dystrofie werd steeds erger en de klachten breidde zich uit naar mijn arm en nek. Op mijn vijftigste kon ik mijn armen niet meer gebruiken.” Het duurde 10 jaar voordat ze weer met haar armen kon functioneren. Deze jaren betekenden afscheid nemen van werk, collega’s en een sociaal leven. “Ik zat alleen thuis op de bank. Dat was een compleet ander leven.”
Toch vond ze stap voor stap weer perspectief. Alternatieve therapieën brachten rust, en de ondersteuning van de fysiotherapie hielp haar verder. “Rekken, strekken, praten… het ging om méér dan alleen fysieke oefeningen. Ze keken naar het mentale stuk, gaven leestips, dachten mee.”
De weg naar herstel
Ondanks alles, bleef toch haar droom overeind: de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela lopen. En dat lukte in 2015, na een intensieve voorbereiding samen met de fysiotherapeut. “We oefenden met het dragen van een rugzak (wat door haar beperkte armfunctie niet eenvoudig was), met lopen, met opbouwen. Ik ben daar ongelooflijk trots op.” Die tocht markeerde een keerpunt. “Er is een leven vóór de dystrofie, een leven vóór Santiago en een leven erna.”
Vertrouwen in de juiste zorg
Anne bleef trouw komen, eerst twee keer per week, later minder vaak. “Het is nu onderhoud. Mijn spieren moeten sterk blijven. Na tien jaar weinig bewegen met mijn armen zijn er nog steeds restverschijnselen.” Toen ze een nieuwe heup nodig had, stelde ze de operatie lang uit. “Ik was bang dat de dystrofie terug zou komen.” Uiteindelijk gaf Guus het beslissende zetje: “Je maakt zulke kleine stapjes, zo kom je nooit in Santiago aan.” Na de operatie is ze nu onder begeleiding van Jona, de jongste fysiotherapeut van het team.
“Ik voel me serieus genomen, niet opgejaagd. Alles wordt aangepast aan mijn tempo. Dat is zó belangrijk. De therapeuten zien het ook als het even niet gaat. En ze stemmen onderling goed af.” De samenwerking met Jona blijkt een schot in de roos. “Hij kijkt naar het totale plaatje, luistert goed, past aan. Ook toen ik last had van mijn bovenbeen, kreeg ik meteen oefeningen en tips.
De klik met je therapeut is net zo belangrijk als de behandeling zelf.” Anne blijft daarnaast ook zelf nieuwsgierig naar haar eigen lichaam. “Ik heb altijd meer spierpijn dan anderen. Dus ben ik gaan lezen, extra eiwitten gaan nemen. Het helpt.”
De kracht van ‘nu’
Wat wil ze nog bereiken? “Ik wil blijven functioneren zoals ik nu functioneer” vertelt Anne. De volgende pelgrimstocht staat gepland voor 2026. Tot die tijd blijft ze werken aan haar lichaam en geest. “Ik wil buiten zijn, in de tuin, op mijn landje. Genieten van mijn kinderen en kleinkinderen.”
Één levensles deelt ze graag: “Stel jezelf steeds de vraag: mag ik dit, wil ik dit, of moet ik dit? Als ik het wil én mag, dan doe ik het. Maar ik doe niets meer alleen omdat het zo hoort of omdat anderen het wenselijk vinden” zegt ze met een vastberaden blik. Met haar nuchtere blik, haar doorzettingsvermogen en haar openheid over kwetsbaarheid is Anne een inspiratie voor velen. Of zoals ze het zelf zegt: “Alles wat ik wil, moet nú. Niet morgen.”
We willen Anne enorm bedanken voor het delen van haar inspirerende verhaal en tips. Wil jij ook je verhaal delen en daarmee anderen mensen helpen? Laat het ons weten via communicatie@roermotion.nl
