Vallen, opstaan en weer doorgaan
Kyo Vermeulen (21) is een fanatieke rugbyer in hart en nieren. Sinds 2012 staat hij op het veld en jarenlang speelde hij op topniveau, op het randje van het Nederlands team. Maar zijn lichaam gooide roet in het eten: een gescheurde voorste kruisband zette zijn sportcarrière stil… en dat bleef niet bij één keer. “Ik ben nu bezig aan mijn tweede revalidatie. Mentaal zwaar, fysiek zwaar. Maar ik wil terug. Dat is het doel.”
Sinds zijn kindertijd is Kyo gewend om alles te geven op het veld. Rugby was zijn uitlaatklep, zijn passie, zijn ritme. Maar dat ritme werd abrupt verstoord door een blessure die niet alleen fysiek ingreep, maar ook zijn dagelijks leven op z’n kop zette. Wat begon als een ongelukkige misstap tijdens een wedstrijd, groeide uit tot een langdurig en grillig herstelproces; met pieken, dalen en vooral veel doorzettingsvermogen.
Een blessure in volle vaart
Na tien jaar rugby op hoog niveau kwam er een abrupte wending. Tijdens een wedstrijd had Kyo een open veld voor zich. “Er kwam één tegenstander van rechts op me af. Ik zette mijn been neer om van richting te veranderen en dacht: ik duik onder hem door en ben er vandoor.” Maar het liep anders. Zijn knie knakte de verkeerde kant op. “Ik voelde meteen: dit is foute boel.’’
Op de spoedeisende hulp kregen hij en zijn ouders te horen dat het niet ernstig leek, maar door de zwelling kon men ook niets met zekerheid zeggen. “Ik kreeg het advies om het twee weken rust te geven. En dat deed ik, tot ik me eigenlijk best oké voelde.” Kyo hervatte voorzichtig zijn activiteiten: hij ging klimmen, liep rond, speelde zelfs een rugbytoernooi mee (wel met een ingetapete knie). “Ik dacht dat het mee zou vallen, tot ik bij de laatste wedstrijd weer door mijn knie zakte.”
Toen pas ging hij opnieuw naar de fysiotherapeut. Therapeut Bart, die hem eerder al gezien had, vertrouwde het niet meer. “Hij zei: ‘Laat alsjeblieft foto’s maken. Dit klopt niet.’” En daar kwam de harde waarheid: zijn voorste kruisband was volledig afgescheurd. Wat volgde was een operatie, en het begin van een intensief revalidatietraject onder begeleiding van fysiotherapeut Bart.
Een nieuwe klap
Na maanden van hard werken leek het de goede kant op te gaan. Kyo trainde weer voluit, stond voorzichtig op het veld en voelde zijn oude kracht langzaam terugkomen. “Ik mocht nog niet alles, maar ik was er bijna.” Toen kwam de wintersportvakantie. Kyo wist dat skiën of snowboarden risicovol was voor zijn knie, en besloot dat niet te doen. “Ik wilde geen risico nemen.” Twee dagen ging dat goed. Op dag drie besloot hij het rustiger aan te doen. “Ik dacht: ik neem een slee en doe gewoon even niks geks.”
Maar juist toen ging het mis. Kyo vertelt: “Ik viel van de slee af. En op het moment dat ik landde, voelde ik het meteen. Diezelfde, foute draai. Datzelfde gevoel in mijn knie. Ik wist: dit is weer mis.” Bij thuiskomst bevestigde de foto’s zijn vermoeden: zijn net geopereerde kruisband was opnieuw afgescheurd. “Toen was ik er écht even helemaal klaar mee. Alles waarvoor ik zo hard had gewerkt, leek in één moment weggevaagd.”
Revalidatie, ritme en realiteit
De tweede operatie vond plaats in de zomer van 2024. Opnieuw begon hij met revalideren, en opnieuw kwamen er tegenslagen. Door littekenweefsel werd de strekking en buiging van zijn knie beperkt en de beweging moeizaam. Begin 2025 volgde een derde operatie. “De opstapeling van alles – de blessures, het stoppen met studie en werk – dat leidde ook tot burn-outklachten.”
Langzaam maar zeker klimt hij er weer bovenop. Kyo traint inmiddels weer gericht aan zijn conditie en kracht, met als doel om terug te kregen op het rugbyveld. ”Ik wil terug. De motivatie is er en dat veel van mijn oude teamgenoten nu ook weer bij de club komen helpt daarbij. Het voelt alsof we samen opnieuw beginnen.”
Zijn revalidatie is intensief, maar Bart begeleidt hem nauwkeurig. ”Ik weet nu beter wat ik moet doen en waar ik op moet letten. De tweede revalidatie gaat daardoor sneller.” Maar soms wil Kyo nog steeds te veel, zo vertelt hij: ”Bij cardio geef ik meer dan 100% en dan lig ik daarna te happen naar zuurstof. Bart moet me echt afremmen.”
Meer dan een knie
Voor Kyo is fysiotherapie meer dan herstel. Het gaf hem structuur in een periode waarin zijn leven stilviel. ”Ik ben een doener. Thuis zitten maakt me gek. Dankzij Bart en de sportschool kreeg ik weer ritme.”
Wat hij anderen wil meegeven: “Een revalidatie is nooit een rechte lijn omhoog. Soms kun je even minder, en dat is oké. Je lichaam heeft tijd en rust nodig om de volgende stap vooruit te kunnen zetten. Maar geef niet op. Doorzettingsvermogen maakt het verschil.”
We willen Kyo heel erg bedanken voor het delen van zijn verhaal en de rondleiding op het rugbyveld. Wil jij ook je verhaal delen en daarmee anderen mensen helpen? Laat het ons weten via communicatie@roermotion.nl
